Vakantie spijt.

Damn, wat heb ik een spijt dat ik dit jaar niet met me ouders op vakantie ben gegaan. Al jaren vragen ze me mee. Maar ik ben sinds me opname niet meer met ze op vakantie geweest.
Vrijdag belde me moeder om half 7 en in het gesprek zei ze dat ze de volgende dag naar me tante gingen. Dat bleek bij mij achteraf de knop te zijn geweest en kwam al het gevoel weer terug van de vakanties dat ik met me ouders meeging. Zit sindsdien elke avond te huilen en mis de mensen daar in Servië zo.
Ik mis het zo om ’s ochtends 3 uur weggaan om vervolgens 2 dagen in de auto te zitten. De 1e reisdag is het immer grade aus in Duitsland en heerlijk uit het raam staren om vervolgens te overnachten in een schitteren klooster en Slowakije. De 2e dag door allerlei dorpjes en stadjes in Slowakije en Servië. Om in de volgende 3 weken familie, kennissen en (jeugd)vrienden van me moeder te bezoeken.  Tot ’s avonds laat buiten met een dikke trui te zitten en naar de pikzwarte sterrenhemel te kijken.
Wil zo graag weer mee. Maar er is iets groots wat me elk jaar tegenhoud, mijn littekens. Ze weten denk ik wel dat ik een periode heb gesneden denk ik, maar niet dat ik nu vol littekens zit.
Helemaal stoppen met snijden lukt me niet. Het langste wat ik volgehouden heb is iets van 6 maanden, toen wou ik ook echt stoppen. En nu is het weer iets van 2 maanden.
Maar het idee van weer in korte t-shirtjes lopen in de zomer weerhoud me niet voor de volle 100%. Alsof snijden een soort back-up/noodoplossing is dat ik altijd in me achterhoofd moet houden. Ik denk ook een groot deel de angst voor verandering. D’r zal altijd wel iets desctructiefs in me achterhoofd zitten als ik overhoop lig met mezelf.
Ik weet ook niet hoe ik het me ouders moet vertellen en uiteindelijk laten zien. Maar eigenlijk wil ik ze laten weghalen, die tijd echt afsluiten/dat hoofdstuk afsluiten. Heb ook geen zin dat mensen gaan vragen naar me littekens, er naar staren of me erom negeren. Wil weer vrij kunnen zijn om te dragen wat ik leuk vind. Heb verschillende t-shirtjes in me kast, die ik nog nooit buiten me kamer om heb gedragen.

Comments

[Geplaatst door: Loes]

Hallo Iris,
wat afschuwelijk dat je door die littekens jezelf zo in het nauw drijft en nu, met spijt, achterblijft.....
Weet je, die littekens horen bij jou, bij jouw strijd. Mijn ervaring is dat als je er open over bent, de mensen om je heen dat vanzelf kunnen gaan accepteren..
Mijn beste vriendin sneed ook (3 van mijn vriendinnetjes trouwens) en loopt al jaren met korte mouwen. Nu, jaren later, werkt zij als ervaringswerker... (zie www.bordivol.web-log.nl )
Schaam je niet voor je littekens, dat wil ik je graag meegeven. Het is niet iets wat je wilt, maar iets wat je overkomt...
Groetjes,
Loes

[Geplaatst door: Iris]

Weet niet hoe ik goed op je reactie kan reageren. Zit al jaren in dubio wbt me littekens en net zolang wil ik ze al weghalen. Kan me niet voorstellen dat ik me 'vrij' zou voelen als ik met me littekens in een spaghetti hempje rondloop. Vreemd woord eigenlijk een spaghettie hempje:P. Misschien een tekening van maken. Magoed, ik denk dat ik een soort van nieuwe start kan maken als ze weg zijn. Heb kleding in me kast hangen die ik niet durf te dragen buiten me kamer om en die zeker al maanden, alwel niet jaren in me kast hangen.

liefs,
Iris