Welkom op mijn web-log.
Mijn naam is Iris. In juni/juli 2006 de diagnose klassiek autisme vastgesteld.
Hierover en wat ik dagelijks meemaak schrijf ik op mijn web-log.
Sinds eind augustus 2008 volg ik een reïntegratietraject voor jongeren met een beperking.
Met uiteindelijk het doel: een werkplek. Ik volg nu de richting archief/documentbeheer.
Reacties zijn altijd welkom en zou ik leuk vinden.
liefs,
Iris
De musical was echt leuk. En toen we de jassen wouden gaan halen zag ik dat ze handtekeningen uit
deelden. Toen begon ik echt te shaken. Snel cd, boekje en poster gekocht en Joop (ook wel bekend van Zaai) heeft een handtekening in het boekje gezet. Heb met trillende stem gezegd dat ik zaai echt leuk vind en dat accent. En toen zei hij dat het een ander accent was.
Was echt tof om hem in het echt te zien. En toen we de jassen hadden gehaald zag ik hem ergens bij de bar. Jammer dat ik me kleine digitale camera niet mee had genomen.
Ook nog tijdens de voorstelling zag ik dat ze zo'n actrice/zangeres echt naar me keek en lachte.
Het enige minpunt, nouja min punt, we zaten iets te dicht op de geluidsboxen.
Oja, aan het begin van de voorstelling hadden ze ineens een technische storing. Komt de ingenieur achter het doek vandaan en zei dat ze een technische storing hadden en dat het een heel technisch verhaal was. Kwam wel grappig over omdat hij de ingenieur speelde:P.
En me moeder heeft een vlecht bij me gemaakt, wat jaren geleden is. Vond dat eerder altijd leuk als ik dan tv zat te kijken 's avonds.
Nu duik ik zo me bed weer in. Als ik kan slapen van de spanning:P.
liefs,
Iris
Het bromfiets examen ga ik 3 december om 9 uur doen ipv 8 december om die tijd. Kan gewoon niet wachten tot ik het certificaat heb. Oefen nog steeds elke dag. Ga vanaf vandaag voor de 2e keer de hoofdstukken lezen (zijn er 11 op de cd-rom), 1 hoofdstuk per dag. En 2 examens van de cd-rom.
Zaterdag bij me ouders de scooter opgepoetst. Zo ziet hij er uit. Dit is gewoon een plaatje van internet, op de scooter van me vader zitten geen spiegels nog en die heeft ook wat krasjes enzo (me vader kocht hem al 2e hands).
Het vreemde aan het scooter verhaal is dat me vader een nieuwe scooter heeft gekocht, ook met blauw kenteken. Terwijl hij deze wou verkopen. En hij laat hem ook nog eens 10km opvoeren. Dat had ik nou nooit verwacht van me vader. Mja, misschien kunnen we in de zomer ergens heen scooteren. En kan ik als ik het certificaat heb beetje van hem leren.
Heb soms beetje het gevoel dat ik iets te optimistisch ben en dat ik er in door schiet. Want wat als ik het niet haal. Nee, dat mag je niet denken Iris. Me hoofd draait echt over uren, sta stijf van de spanning en me lichaam trilt/shaked paar keer per dag. Om over me dwang maar niet te spreken.
Zal maar beginnen over me verslavind:P. Musicals. Net naar de schouwburg gefietst om kaartjes te halen voor Ja Zuster, Nee Zuster. Had echt nooit gedacht dat ik zo vlak in de buurt van de schouwburg zou komen te wonen.
Eindelijk weer wat nieuwtjes om te loggen.
Ben intussen naar de plastisch chirurg geweest. En best tevreden met het antwoord. Kort komt het er op neer, dat weghalen niet lukt. Maar dat er huid van me been op de littekens gedaan kan worden. En dat ik er over na ga denken, is het ’t wel waard. Weet echt niet wat ik ga doen. Het meeste ben ik bang dat mensen naar me littekens gaan kijken, staren, denken, schelden. En dat als het er uit ziet als brandwond het minder wordt. Want brandwonden kennen de meesten wel en ziet er minder raar en eng uit als littekens van automutilatie. Misschien dat ik het er volgende week met me begeleidster over wil hebben. Maar denk dat ik het eerst laat rusten.
Nieuwtje 2 is dat ik 8 december om 9 uur theorie-examen ga doen voor de scooter. Waarom? Omdat het voor school handiger is, dan hoef ik niet met het openbaar vervoer. Mag ook de scooter (blauw kenteken) van me vader overkopen om mee te beginnen.
Hoop zo dat ik het voor 1 januari 2010 haal. Want dan moet je namelijk ook praktijk examen doen voor de scooter. Denk dat als ik het de 1e keer niet haal, ik een week later weer ga. Dan kan ik het, met 8 december meegerekend, 4x doen. Mocht ik het niet halen. Maar wil het zo graag.
Na het examen vd scooter ga ik dooroefenen voor de autotheorie. Want dan zit ik er qua stof beetje in. Ga nu elke dag oefenen met een cd-rom oefenen en proefexamens oefenen. Had er gisteren 1tje gedaan en had er 41 goed en 9 fout. En op het examen moet je er minimaal 44 goed hebben.
Duimen jullie mee *schaam*?.
Gisteren aan me ouders gevraagd of ze me wel in het donker laten rijden met de scooter en ze zeiden ja. Dat scheelt want dan hoef ik als het eerder donker wordt niet wachten tot me ouders klaar zijn met afdrogen of hond uitlaten enzo. Dan kan ik zelf weggaan en ben ik onafhankelijker.
Het openbaar vervoer is wel oke, alleen die drukte dat doet het hem. Als het nou eens rustig was en geen kwekkende scholieren aan het einde van de dag, dan zou ik nog overwegen om met het openbaar ver voer te gaan. Maar zeker nu de winter begint, pfff. Heb gewoon koppijn zowat als ik thuis ben.
Geeft me stukje vrijheid denk ik. Maar ook weer andere zorgen. Kan ik wel inschatten of ik wel genoeg benzine heb. Wat doe ik als de scooter defect gaat als ik op weg naar school ben.
Gelukkig is er vlak bij waar ik woon een benzine station, bij school ook en bij me ouders ook wel.
Hoe het verder met me gaat?. Ik weet het niet, voel me leeg heel de dag. Lach, maar weet eigenlijk niet waarom. Het is een masker, maar achter het masker is het leeg.
Oja, gisteren kwamen me vitrages. Nu heb ik lichtblauwe verduisteringsgordijnen en witte vitrages (vitrages met een leuk motiefje erop).
Denk dat ik er een eind aan brei. Van 12 t/m 2 uur gecreat met de begeleiding en er was nog 1 bewoner van hier. Vermoeiender dan ik dacht, heb nog net geen hoofdpijn.
Tijdje geleden dat ik gelogd heb. Zie er op een of andere manier tegenop om een logje te schrijven als ik tijdje niks gepost heb. Terwijl er genoeg gebeurd is.
Vanochtend bij de KNO-arts met me pb-ster geweest. Eigenlijk voor een doorverwijzing voor het audiologisch centrum voor aangepaste oordopjes. Dus we kwamen daar binnen, bleek dat ik eerst een gehoortest had. Ging alleen met die vrouw mee en ze deed zo’n piepjestest en een test waarbij ik woorden na moest zeggen. Daarna mocht ik weer terug naar de wachtkamer en werd ik even later omgeroepen voor de KNO-arts. Die deed ook allerlei dingen en stelde echt van die open vragen waarvan ik dacht, wat moet ik daar nu op antwoorden. Gelukkig greep me begeleidster in en zei dat ja-nee vragen makkelijker waren. Die arts zei ook dat ik voor me leeftijd minder goed hoor dan normaal. Ik stond echt met open ogen te kijken. Achteraf snap ik dat wel. Het is vooral denk ik dat testje waarbij ik woorden na moest zeggen en die steeds zachter werden. Vond het lastig om als ik het woord hoorde het meteen goed na te zeggen. Had geen tijd om het woord te verwerken. Ook had ik zo’n koptelefoon op waardoor ik me eigen stem ook anders hoorde. Het ging in het algemeen ook allemaal veelste snel. Niet dat het niet duidelijk was hoe die gehoortest ging (was een andere vrouw die de gehoortest deed). Ook al die vragen die de KNO-arts op me afvuurde.
Nu moet ik volgend week weer een gehoortest toen en volgens mij nog wat andere testjes. Ze hadden iets over de druk in me oren.
Denk echt dat ‘minder horen’ echt aan dat testje met de woorden ligt. Dat moet ik de volgende keer echt zeggen, dat de informatieverwerking bij mij langer duurt. Maar in ieder geval krijg ik een oproep van het audiologisch centrum.
Vanmiddag met een andere begeleidster even geshopt bij een alternatieve winkel. Een leuk paars met motiefje t-shirtje en een groene vest gekocht. En nog even bij de Gamma geweest voor kapstop en een thermostaat kraan. Die kraan niet gehaald omdat ik de maat niet wist. Nog een blauw *Big Smile* douchegordijn gehaald. Heb wel een blauwe, maar die heb ik zelf niet gekozen en vind ik ook niet echt passen bij m’n blauwe handdoeken. Schoot me trouwens gister te binnen om eens een gedicht te schrijven over blauw. Zat gister echt te denken ‘dat ik daar niet eerder aan heb gedacht’, terwijl het me lievelingskleur is.
Nog 1 ding waar ik over wil loggen is het weg laten halen van me littekens. Van veel mensen (o.a. de huisarts) krijg ik de horen dat de verzekering het niet vergoed of dat de platisch chirurg niet zo happig er op is. En begin zelf nu ook te twijfelen. Maar er is 1 ding wat ik me niet kan voorstellen, is accepteren dat ze er de rest van m’n leven op mijn lichaam zitten. Iedereen die mij ziet, ze ziet zitten. Zich af gaat vragen wat het is en waarom ze er zitten. Mensen tegen komen die dingen gaan roepen op straat. Hoe zullen mijn toekomstige werkgever en collega’s reageren, al kan ik me niet voorstellen dat er een geschikte werkplek voor me is en werk wel aan me besteed is.
De laatste paar weken zit ik me te bedenken, dat ik eigenlijk niet verder kijk dan aankomende zomervakantie omdat ik dan me moederskant vd familie weer zie. En om een hele grote sprong te maken in het rollende balletje aan gedachtenkronkels en connecties. Wil ik wel leven?.....
Zou paar dagen geleden al loggen, maar het is er even niet van gekomen. Zit al bijna week tegen een griepje aan te hikken, blijkt. Had het eerst niet herkend. Want voelde me wel futloos, lusteloos, moe, depri. Maar niet zulke sterke zm-gedachten als ik gewend ben. Vorig jaar gebeurde het me ook, toen had ik echt de griep en ben ik zelfs van school thuis gebleven.
Vandaag de motortocht gehad, die in juni niet doorging vanwege het slecht weer, het was echt super leuk. Alleen wel steeds dat het begon te regen, droog werd, even later weer regen, daarna weer droog en heel veel wind, wat op de motor alleen maar versterkt wordt. Maar het geeft zo’n kick als die motorrijder keihard gas geeft. Ook zo’n mooi geluid toen ze ’s ochtends met z’n allen aankwamen dat geeft op zich al een kicken gevoel en even later zelf je motor mocht uitkiezen:D. Net als in 2006, toen ik pas bij het ribw zat, op een BMW gezeten. Dit keer een donkerblauw met lichtblauwe. Vind het echt super tof dat die motorclub elk jaar dit uitje doet.
Maar even genoeg daarover:P. Want…. Nu komt mijn treinavontuur……
Zoals gewoonlijk ging ik met de fiets naar het station, nog niks bijzonders. Toen ik eenmaal de trap op liep naar het goed perron zag ik op het bord staan dat er geen trein naar de plaats ging waar ik naar school moet. Ik in paniek en heb me moeder gebeld. Maar die was aan het werk en had de auto. En er was geen fijne begeleding aan het werk dus durfde ook niet naar de begeleiding te gaanToen ging ik waarschijnlijk in de automatische piloot qua gevoelens en gedachten. Want even later riepen ze om dat de trein naar huppeldepup, moest dus omreizen, van perron 1 vertrekt (terwijl dat gewoonlijk niet zo is). Dus ging ik met een massa mensen naar perron 1, trap af, trap op. Toen we daar waren riepen ze na een minuut ofzo, dat de trein van perron vertrok waar die altijd van vertrekt. Heel veel mensen aan de andere kant begon te klappen,Dus iedereen weer trap af, trap op. Eenmaal op het goede station te zijn aangekomen. Hoorde ik van iemand die aan het bellen was en het later zei tegen de mensen om ons heen (stond vlak bij de deuren), dat de trein die ik normaal neem gewoon reed (grrrrrr).
Aaaaaah, ik lijkt wel gek. Heb net een mail gestuurd naar BNN voor het nieuwe seizoen van Je Zal Het Maar Hebben.
Maanden geleden dacht ik er al aan om een mail te sturen. Maar weet niet eens meer waarom ik dat niet gedaan heb. Nu zag ik op de site van Jzhmh2009 dat ze een nieuw seizoen gaan maken en mensen zoeken die hun verhaal willen vertellen.
Wil al zolang mijn verhaal vertellen. Ergens diep van binnen hoop ik dat ik uitgekozen wordt. Maar wat als het nou echt gebeurd?. Ik zou niet weten hoe ik zal gaan reageren.
Voor nu sta ik de shaken op mijn benen.
Damn, wat heb ik een spijt dat ik dit jaar niet met me ouders op vakantie ben gegaan. Al jaren vragen ze me mee. Maar ik ben sinds me opname niet meer met ze op vakantie geweest.
Vrijdag belde me moeder om half 7 en in het gesprek zei ze dat ze de volgende dag naar me tante gingen. Dat bleek bij mij achteraf de knop te zijn geweest en kwam al het gevoel weer terug van de vakanties dat ik met me ouders meeging. Zit sindsdien elke avond te huilen en mis de mensen daar in Servië zo.
Ik mis het zo om ’s ochtends 3 uur weggaan om vervolgens 2 dagen in de auto te zitten. De 1e reisdag is het immer grade aus in Duitsland en heerlijk uit het raam staren om vervolgens te overnachten in een schitteren klooster en Slowakije. De 2e dag door allerlei dorpjes en stadjes in Slowakije en Servië. Om in de volgende 3 weken familie, kennissen en (jeugd)vrienden van me moeder te bezoeken. Tot ’s avonds laat buiten met een dikke trui te zitten en naar de pikzwarte sterrenhemel te kijken.
Wil zo graag weer mee. Maar er is iets groots wat me elk jaar tegenhoud, mijn littekens. Ze weten denk ik wel dat ik een periode heb gesneden denk ik, maar niet dat ik nu vol littekens zit.
Helemaal stoppen met snijden lukt me niet. Het langste wat ik volgehouden heb is iets van 6 maanden, toen wou ik ook echt stoppen. En nu is het weer iets van 2 maanden.
Maar het idee van weer in korte t-shirtjes lopen in de zomer weerhoud me niet voor de volle 100%. Alsof snijden een soort back-up/noodoplossing is dat ik altijd in me achterhoofd moet houden. Ik denk ook een groot deel de angst voor verandering. D’r zal altijd wel iets desctructiefs in me achterhoofd zitten als ik overhoop lig met mezelf.
Ik weet ook niet hoe ik het me ouders moet vertellen en uiteindelijk laten zien. Maar eigenlijk wil ik ze laten weghalen, die tijd echt afsluiten/dat hoofdstuk afsluiten. Heb ook geen zin dat mensen gaan vragen naar me littekens, er naar staren of me erom negeren. Wil weer vrij kunnen zijn om te dragen wat ik leuk vind. Heb verschillende t-shirtjes in me kast, die ik nog nooit buiten me kamer om heb gedragen.
Vandaag, na jaren een brandende vraag in gedachten, heb ik de kans om te vragen of mijn moeder ook autistisch is, of tenminste trekken er van heeft.
Gisteren kwam me moeder ineens langs, stond toen ze weg was helemaal te shaken en kwam ze wat zeggen. Toen vertelde ze dat ze naar d'r psych moest morgen (vandaag dus). Heb toen impulsief gezegd dat ik mee wilde om te vragen of me moeder ook autistisch is. Ben benieuwd, want om half 2 heeft ze de afspraak. Zo om 11 komt me pa een spiegel ophangen/plakken/bevestigen aan de binnenkant van me klerekast. Dan lunch ik bij m'n ouders, ga ik mee met me moeder en daarna brengt ze me weer naar huis.
Ben vanmiddag een heel klein beetje nat geworden, ahum.
Toen ik vanmiddag naar huis ging van school met de trein begon het al te regenen toen ik de rivier over was. Me ouders zeiden eerder altijd dat de regen nooit over de rivier gaat en blijft hangen rond de plaats waar me ouders wonen. Dat heb ik vanmiddag met eigen ogen gezien. Toen ik stond te wachten op de trein had ik me zonnebril op en scheen de zon. Eenmaal over de rivier zag ik de lucht betrekken. Terwijl het aan de andere kant van de rivier mooi weer was. Eerst begon het zachtjes te regenen, toen echt te hozen. Vond het prachtig om te zien. Maar op gegeven moment heb ik het raampje wel dichtgeschoven. Eenmaal aangekomen op het station liep ik de trein uit en dacht ik, ik ga niet schuilen want ik moet nog pizza halen, want vrijdag is pizza dag. Dus liep ik de stromende regen in. Ik had een paar stappen gezet of al me kleding was zeiknat. Toen ik bij me fiets sopten me sandalen en was me onderbroek zelfs nat. Zag paar mensen schuilen bij de Ah to Go en die keken me volgens mij raar aan dat ik met een lach door de regen liep. ’T Maakte me niet meer uit, ik was toch al nat :P. Toen ik thuis kwam was ik toch beetje in de war door die plotselinge bui en wist ik even niet wat ik moest doen. Heb wel gewacht tot het droog is voordat ik pizza en wat klepperboodschapjes ging halen.
Dacht toenk net thuis was dat ik even naar de begeleiding zou gaan om te laten zien dat ik beetje nat was geworden, hihi. Toch maar niet gedaan, durfde niet.
Het niet leuke aan deze stortbui was dat het op gegeven moment ging bliksemen en ik bijna echt zo’n bliksemschicht ergens in zag slaan. Daar schrok ik wel van.
*Dancing in the Rain*
Ben nu wel aardig door de war omdat ik later boodschapjes ging doen dan gepland. En ik op 1 raam, zodat ik die weer open kan doen, nieuwe vuilniszakken heb geplakt. De verduisteringsgordijnen voor me grote raam zijn 10 centimeter te kort. Maar nu kan ik tenminste 1 raam open doen. Moet nog even kijken wanneer ik het andere raam doe.
Oja, heb sinds vorige week een nieuwe fiets met fietstassen. Ik stond echt apetrots te glunderen in de fietswinkel. Morgen ga ik er voor het eerst de grote boodschappen mee doen. Vind het wel spannend.
O, wat heb ik een hekel aan verjaardagen. Had gisteren de verjaardag van me moeder. Ik snap dus echt niet dat mensen vrijwillig in die herrie met elkaar gaan kletsen en handenschudden en zoenen. *kotskotskots*.
En dan is het bij de verjaardagen van me ouders en mij beetje gewoonte dat ik de kinderen moet vermaken. Maar gisteren, dacht barst maar, ik ben niet meer de kinderoppas en ben in begonnen aan de serie DNAngel (anime-serie).
Ben echt zo blij dat deze verjaardag weer voorbij is, me moeder is blij met d’r cadeautje (had een leuke cd voor haar gekocht).
Laatste reacties